ทัศนศึกษาลำปาง - แพร่ - น่าน

วันที่ 15 ถึง 17 มกราคม 2552 ที่ผ่านมา ผมและคณะอาจารย์พานักศึกษาทั้งไทยและฝรั่งจำนวนกว่า 50 คน เดินทางไปทัศนศึกษาวัดวาอารามในจังหวัดลำปาง แพร่ น่าน

มีอาจารย์สุพล ปวราจารย์เป็นวิทยากรหลัก

กำลังขึ้นบันไดนาควัดพระธาตุลำปางหลวง

พระธาตุลำปางหลวง

นาคชูคอบนซุ้มโขงทางเข้าหลักของเขตพุทธาวาสของวัดพระธาตุลำปางหลวง

ทันทีที่นักศึกษาได้รับรู้สเกลของวัดพระธาตุลำปางหลวง เราก็พาไปสัมผัสกับสเกลที่แตกต่างในผังเดียวกันที่วัดไหล่หินจนหลายคนรับรู้ได้ถึงความหมายของคำว่า"สเกล"ในงานสถาปัตยกรรมที่ไม่ได้แปลว่า"มาตราส่วน"

จากนั้นเราไปวัดปงสนุก ซึ่งบูรณะเสร็จแล้ว

หลายคนได้วิชาความรู้สถาปัตยกรรมไทยจากอาจารย์แล้ว ยังได้รู้ดวงชะตาของตนอีกด้วย

เราตียาวมุ่งสู่เมืองน่าน และมีโอกาสแวะวัดพญาวัดก่อนเข้าเมือง เพื่อดูพระเจดีย์เหลี่ยมที่ได้อิทธิพลทั้งจากหริภุญชัยและล้านช้าง

รุ่งขึ้นวันที่ 16 เราไปใจเมืองน่าน หมอกยังหนา อากาศยังหนาว ผมได้ภาพวิหารวักภูมินทร์ในอีกบรรยากาศหนึ่งแล้ว

อาจารย์สุพลบรรยาย นักศึกษาจด อาจารย์วีรพจน์เก็บหลักฐานภาพถ่าย

ถ่ายภาพร่วมกันไว้เป็นที่ระลึก แวนดราน่า นักศึกษาแลกเปลี่ยนก็ร่วมถ่ายภาพด้วย

แล้วเราก็เดินข้ามถนนไปวัดช้างค้ำ ส่วนบนองค์พระธาตุหุ้มแผ่นทองแล้ว

เณรทั้งหลายมานั่งเข้าแถวเตรียมทำงานตอนเช้า
อักษรย่อใต้หน้าบันของหอไตรวัดช้างค้ำที่พวกเราช่วยกันตีความแต่ไม่สำเร็จ
แท้แล้วย่อจากความว่า "พระเจ้าน่านพระราชกุศลถวายพระพุทธเจ้าหลวง"

ข้ามถนนอีกทีไปดูวัดหัวข่วง มีพระธาตุทรงปราสาททรงสวยสัดส่วนดี มีหอไตรทรงพื้นเมืองขนาดกะทัดรัด

ตอนบ่าย เรามุ่งหน้าสู่ดินแดนไตลื้อที่อำเภอเชียงกลาง ปัว และท่าวังผา
วัดแรกที่เราแวะคือวัดต้นแหลง ดูวิหารแบบลื้อ

ไปดูวิหารลื้อวัดหนองแดง

นาคตันลวดลายสวยงามไม่ซ้ำแบบของวิหารวัดหนองแดง

ส่วนหนึ่งเข้าข้างใน จอดรองเท้าไว้ตรงทางเข้า อีกส่วนหนึ่งเดินดูไปรอบๆวิหาร

ไปดูวัดหนองบัวที่ท่าวังผา

วันที่ 17 เราจากเมืองน่านมุ่งสู่เมืองแพร่ แวะวัดพระธาตุช่อแฮเป็นแห่งแรก เข้าไปกราบพระพุทธชินราชในวิหาร

มาพระธาตุช่อแฮคราวที่แล้ว ไม่มีเลนส์วายด์ ถ่ายไม่หมดองค์พระธาตุเพราะพื้นที่คับแคบ คราวนี้มาใหม่พร้อมเลนส์วายด์ แต่ติดนั่งร้าน ไม่ได้ถ่ายอยู่ดี สงสัยจะไม่มีบุญ

แวะเมืองลอง ดูวัดสะแล่ง ซึ่งอาจารย์สมคิด จิระทัศนกุลและอาจารย์เสนอ นิลเดชมาช่วยออกแบบให้

โบสถ์ล้านนาร่วมสมัยล้อมด้วยกำแพงแก้วและใบเสมาแบบโมเดิร์น

ไปดูงานญี่ปุ่นกัน

วันที่ 13 ถึง 18 พฤศจิกายน 2550 ผมและคณะ ซึ่งประกอบด้วยผู้คนจากหลายสถาบัน หลายจังหวัด รวม 60 คน เดินทางไปดูงานชุมชนที่เมืองโอซาก้า เมืองนารา เมืองโกเบ และเมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น เป็นส่วนหนึ่งของการทำงานวิจัยเรื่องแผนพัฒนาที่อยู่อาศัยในจังหวัดพะเยา แพร่ น่าน และไปร่วมทีมวิจัยจากกลุ่มจังหวัดอยุธยาและอ่างทองและทีมของการเคหะแห่งชาติ

เราออกเดินทางจากสนามบินหนองงูเห่าโดยเครื่องบินการบินไทย ไปยังสนามบินคันไซ เมืองโอซาก้า ซึ่งเป็นสนามบินใหม่ของเมือง สร้างอยู่กลางทะเล โดยใช้วัสดุเหลือใช้ถมทะเลแล้วก่อสร้างอาคารสนามบิน รันเวย์ และอื่นๆขึ้นบนนั้น
จากสนามบิน ต้องนั่งรถข้ามสะพานข้ามทะเลซึ่งยาวประมาณ 3.5 กม.ไปยังฝั่ง

มื้อแรกที่ญี่ปุ่น เป็นอาหารชุด หมูทอด ข้าวสวย ซุปเต้าหู้ กินกับผักดองและซีอิ้ว ตบท้ายด้วยส้มครึ่งลูก(ครึ่งลูกจริงๆ)

เราแบ่งหน้าที่กันในทีมงานวิจัย ผมรับหน้าที่ถ่ายวีดีโอ

ถ่ายรูปร่วมกันบน Sky Walk ของสถานีรถไฟเกียวโต ซึ่งสร้างขึ้นใหม่โดยใช้แบบที่ชนะการประกวดแบบ
เป็นที่สำหรับขึ้นไปดูวิวของเมืองเกียวโต แต่ในภาพไม่เห็นวิวแล้ว เพราะมีผู้ประสงค์จะถ่ายรูปหมู่เป็นจำนวนมาก และมากขึ้นเรื่อยๆ

สถานีรถไฟเกียวโต


บริเวณสถานีมีเวทีเตรียมงานคริสมาสกันแล้ว เด็กนักเรียนกลุ่มนี้ก็สนุกสนานกับการแอ๊คชั่นให้พวกเราถ่ายรูปกัน



อาคารศูนย์ข้อมูลชุมชนของเมือง

พื้นห้องจัดแสดงใช้ภาพถ่ายทางอากาศเป็นลายพื้น อาจารย์เต้ยกำลังชี้ตำแหน่งสถานที่ต่างๆให้พวกเรา



ดูงานชุมชน



รถคันจิ๋วและตู้กดขายน้ำ เอกลักษณ์ของญี่ปุ่น
ถนนและตรอกซอกซอยที่แคบ น้ำมันที่แพงทำให้คนที่นี่นิยมรถขนาดเล็กๆทั้งรถนั่งและรถขนของ

ห้องน้ำสาธารณะในญี่ปุ่น นอกจากห้องน้ำคนพิการแล้ว ยังมีห้องน้ำสำหรับผู้มีลูกเล็ก มีที่นั่งสำหรับเด็กอยู่ภายใน นั่งคุยกับลูกไปทำธุระไป ไม่ต้องเอาลูกไปฝากใครเพื่อเข้าส้วม ซึ่งมีให้ทั้งในสุขาหญิงและสุขาชาย

แนะนำตัว

สาวยุ่นในกิโมโนสวยๆ

เจ้าที่หรือเสื้อบ้าน พบได้ทั่วไปในชุมชน




วัดแม่น้ำสามสาย

ตึกหุ่นยนต์และเด็กนักเรียนในโอซาก้า


ย่านการค้าของโอซาก้า จุดที่พวกเราแวะหลายครั้ง เพื่อกินข้าวและ shopping

ทีมงานและตัวแทนจากจังหวัดน่าน คุณหมอชาตรี(ประชาคม), คุณเพียรพิศ(สื่อสารมวลชนและมูลนิธิฮักเมืองน่าน), คุณสาธิต(ประธานหอการค้า), ผม, คุณวิลาวัณย์หรือเกียง(ทีมวิจัย), คุณอุดม(รองนายกเทศมนตรีน่าน) ขาดหัวหน้าทีมวิจัยจังหวัดน่าน(อ.พงษ์สิน)ไม่รู้เดินไปทางไหนแล้ว

ที่สนามบินคันไซ เมืองโอซาก้าในวันเดินทางกลับ


คนยากไร้ไม่มีที่นอนมีให้เห็นบ้างในเมืองใหญ่ๆอย่างโอซาก้า